เสียงสายฝนตกกระทบตัวอาคารดังเบาๆเป็นจังหวะที่ฟังแล้วแปร่งหู หญิงสาวหุบร่มสีดำคันโตลงทันทีที่ก้าวเข้ามาในตัวอาคาร ก่อนเคาะเท้าเบาๆ หวังให้รองเท้าผ้าใบคู่เก่า และชายกางเกงยีนส์ที่เปียกชุ่มจะแห้งลงบ้าง ไม่มากก็น้อย

ฟ้าฝนแบบนี้ เหมือนกับจะเป็นลางร้ายยังไงชอบกลแฮะ ยิ่งเธอไม่ค่อยจะถูกฉโลกกับห้องพักครูอยู่ด้วย

คิดพลางคลี่รอยยิ้มจางๆที่มุมปาก ก่อนจะตัดสินใจก้าวข้ามประตูไป

คนอย่างไอ้เมย์เคยกลัวคำว่าห้องพักครูซะที่ไหน

สองขาหยุดนิ่งลง เพื่อกวาดสองตาไปรอบๆห้อง แววตื่นเต้นถูกความงุนงงเข้ามาแทนที่ กับสภาพห้องที่ไร้ผู้คน หรือเธอจะเข้าผิดห้องนะ

เมย์ย้อนออกมา ที่หน้าประตูก็ติดป้ายว่าห้องพักครูอยู่แท้ๆ ไม่มีทางที่เธอจะเข้าผิดแน่ๆ ยิ่งพินิจยิ่งงุนงงคิดไม่ตกเสียที

"ขอครูเข้าไปหน่อยได้มั้ยลูก"เสียงหวานทุ้มที่แฝงความอ่อนโยนดังขึ้น ปลุกหญิงสาวจากห้วงความคิด ก่อนที่เธอจะละรึกได้ว่าเธอยืนขวางทาง สองขาพลันถอยหลบอย่างอัตโนมัติ

ผู้มาใหม่เป็นหญิงสาววัยกลางคน เจ้าของแววตาที่ชวนให้ผู้มองรู้สึกอบอุ่น เธอรวบเส้นผมสีน้ำตาลไว้เป็นมวยหลวมๆ เค้าหน้าและการแต่งตัวของเธอแฝงกลิ่นอายยุโรปจางๆ เมย์หยุดมอง ก่อนจะสะดุ้งตัว

"ขอโทษค่ะอาจารย์ ที่นี่ห้องพักครูรึเปล่าคะ"

เธอพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ ก่อนจะสวนกลับมาด้วยคำถาม "หนูมาเยี่ยมห้องพักครูใช่มั้ย"

"ค่ะ"

ผู้ถามส่งยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้ ก่อนจะย่างก้าวข้ามธรณีประตูไปอย่างแช่มช้า ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยชวน "เข้ามาก่อนสิเรา อากาศแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดเอาหรอก"

"ค่ะ"หญิงสาวตอบเบาๆ ก่อนจะเดินตามเข้าไป

อาจเป็นเพราะเธอนั้นไม่ค่อยได้อยู่กับแม่ เธอจึงรู้สึกเหมือนโหยหาอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา จึงไม่แปลก ที่เธอจะรู้สึกดีกับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกพบหน้า

"ว่าแต่เราน่ะชื่ออะไรเหรอ"ผู้สูงวัยกว่าเอ่ยถามขณะจัดแแจงนั่งเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน ก่อนผายมือไปที่เก้าอี้อีกตัว แทนคำเชิญชวน

"เอ่อ เสาวคนธ์ เลิศประเสริฐทรัพย์ค่ะ เรียกแค่เมย์ก็ได้" พูดพลางทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้

"ต่อไปนี้คงเป็นครูเมย์สินะ"อีกฝ่ายพูดพลางแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

เมย์รู้สึกถึงความร้อนผะผ่าวที่กินพื้นที่บนใบหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนหลบสายตาแก้อาการเขินอายอย่างที่เธอไม่ควรจะเป็น

....แพ้ทางผู้หญิงอ่อนโยนจริงๆด้วยเรา

"พี่ชื่อชา ศศิธราภรณ์ บรุห์น วชรินทร์ นะ"เจ้าหล่อนพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ว่าแต่พี่ชาคะ อาจารย์ท่านอื่นเขาติดสอนกันหมดเลยเหรอคะ"หญิงสาวพูดพร้อมกวาดตาไปรอบๆห้อง

"เปล่าหรอก แต่ผอ. เรียกประชุมครูน่ะ เดี๋ยวคนอื่นก็คงทยอยกลับมากันเองแหละ"

"อ๋อ ค่ะ"

สิ้นเสียงคำตอบความเงียบก็โรยตัวเข้ามาแทนที่ เธอเองก็จนด้วยคำพูด พลันสองตาเหลือบไปเห็นป้ายชื่อที่ประดับอยู่ตามโต๊ะ

"พี่ชาคะ โรงเรียนนี้ไม่ใช้คำว่า อาจารย์เหรอคะ"

"จ้ะ"

"เมย์ว่าแปลกๆนะคะ ตอนสมัยเมย์อยู่ม.ปลาย เมย์ยังต้องใช้คำว่าอาจารย์อยู่เลย"

"พี่ว่าคำว่าครูมันดูเหมือนมีช่องว่างระหว่างเรากับนักเรียนน้อยกว่าอาจารย์นะ"

"ค่ะ"

"อีกอย่างคำว่าครูฟังดูเหมือนต้องออกมาจากจิตวิญญาณ เพราะแม่พิมพ์ของชาติน่ะไม่ใช่อาชีพที่เข้าสอนเพื่อเงินอย่างเดียวหรอก"

.....ครู จิตวิญญาณ

เมย์รับฟังพลางก้มหน้ามองพื้น

"ว่าแต่เรามีแรงบันดาลใจอะไรให้มาเป็นครูเหรอ"อีกฝ่ายถามด้วยรอยยิ้ม

....นั่นสิ เรานึกอะไรถึงมาเป็นครู

เมย์ถามตัวเอง พลางรับรู้ถึงแรงกดดันที่บีบคั้นในใจ และความรับผิดชอบที่กดทับลงมาที่สองบ่า

"สวัสดีค่ะครูชา"เสียงหวานใสเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับสาวเจ้าของร่างบางเล็กที่ย่างกรายเข้ามาในห้อง ปลุกเมย์จากภวังค์

"นั่นใครเหรอคะ"ผู้มาใหม่หันไปถามครูชาด้วยท่าทีกระตือรือร้น และแววตาเป็นประกายภายใต้กรอบแว่นนั่น

เมย์พิศมองเจ้าหล่ออนอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะบังเกิดคำถามขึ้นมาในใจ

....นักเรียนรึเปล่า ทำไมถึงไม่ใส่ชุดนักเรียนนะ

"ครูเมย์น่ะ เค้ามาเยี่ยมชมห้องพักครู"

"จริงเหรอคะ"เธอพูด ก่อนก้าวตรงมาหาเมย์ด้วยรอยยิ้มกว้าง

"ยินดีที่รู้จักค่ะ หนูอีฟนะคะ อาทิตยา เตชะกาญจนาพร เป็นคุณครูวิชาภาษาอังกฤษชั้น ม.5 ค่ะ" เธอพูด ก่อนคว้ามือของเมย์ไปเขย่าเบาๆ

"เสาวคนธ์ เลิศประเสริฐทรัพย์ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก"เมย์ตอบกลับ พร้อมรอยยิ้ม

"ว่าแต่ ครูเมย์สอนวิชาอะไรเหรอคะ อีฟเดานะ ครูเมย์สอนคณิตศาสตร์ใช่มั้ยคะ"

"นั่นสิ เรายังไม่ได้บอกพี่เลยว่าสอนวิชาอะไร" ครูชาโพล่งขึ้นอย่างนึกได้

"เมย์สอนวิชาภาษาเยอรมันค่ะ"

"จริงสิ เยอรมันเหรอเนี่ย Guten Tag ค่ะครูเมย์"ครูอีฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงและแวววตาเป็นประการราวกับเด็กเล็กๆ

"ครูอีฟพูดภาษาเยอรมันได้ด้วยเหรอคะ"

"ได้แค่คำสองคำน่ะค่ะ"ครูอีฟตอบพลางหัวเราะร่วน

เมย์กระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ

"ครูเมย์นัดใครไว้เหรอคะ"ครูอีฟถามขึ้น

"ทันทีที่เมย์จะตอบ เสียงเปิดประตูก็เรียกความสนใจของคนทั้งสามไปเสียก่อน

ผู้มาใหม่หยุดชะงักที่หน้าประตู พร้อมกับแววตกใจจางๆที่ปรากฏขึ้นเพียงช่วงสั้นๆในดวงตาง่วงทั้งคู่

"อ้าว สวัสดีค่ะครูเอซ ลมอะไรพัดมาเอ่ย วันนี้ถึงมาที่ห้องพักครู"ครูอีฟหันไปทักทายอย่างอารมณ์ดี

"เอาเอกสารมาเก็บครับ"อีกฝ่ายตอบก่อนหันมามองแวบนึง แล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง

....เรียกว่าโดนเมิน ใช่มั้ย

"ครูเอซคะ นีคุณครูใหม่ค่ะ คุณครูเมย์ สอนวิชาภาษาเยอรมัน"ครูอีฟโพล่งขึ้นอย่างกระตือรือร้น

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"เมย์พูด พลางฝืนยิ้มส่งไปแทนการทักทายที่พยายามจะเป็นมิตรที่สุด

"เป็นคุณครูที่แปลกดีครับ" ชายหนุ่มตอบลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

...แปลกเรอะ

"น่าจะเป็นตัวอย่างกับเด็กๆได้ในหลายๆด้าน" ชายหนุ่มพูด

"ขอบคุณค่ะ"เธอฝืนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ผมไม่ได้ชม"  เขาพูดต่อ พร้อมกับเดินปลีกตัวไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

"ครูเมย์อย่าไปถือสานะคะ ครูเอซเค้าก็ไม่ค่อยเป็นมิตรมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว"

เมย์ยิ้มแห้งตอบครูอีฟไป ก่อนจะนึกได้

"เอ่อ เมย์ขอตัวก่อนนะคะครูอีฟ พี่ชา"

"มีนัดเหรอคะครูเมย์ ถ้ายังไงรอสักหน่อยก็ได้นะคะ เดี๋ยวคนอื่นๆก็มากันแล้ว"ครูอีฟเอ่ย

"เอ่อค่ะ คือเดี๋ยวเมย์มีนัดค่อนข้างสำคัญ ถ้ายังไงก็ฝากสวัสดีคุณครูท่านอื่นด้วยนะคะ"

เมย์กล่าวจบก็รีบก้าวออกมาทันที พร้อมคว้าโทรศัพท์เครื่องเก่งขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคย

"ไอ้แม๊กซ์ ยังรออยู่เปล่า"

"เออ"เสียงปลายสายตอบกลับมา"ไปสัมภาษณ์งานเป็นไงบ้าง"

"กลับถึงบ้านแล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง"

 

 Edit1 11/05/10 แก้คำผิดตามคำแนะนำของ ผปค ครูเอิร์ท